mittere

References in periodicals archive ?
It originates from the Latin root for commit which is 'committere', "to unite, connect, combine; to bring together'" It is formed by combining com, or "together," + mittere or "to put, send.
Christ's response, "It is not good to take the bread of the children, and to cast it to the dogs" ("Non est bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus"), (7) again dealt only indirectly with her plea and employed negatives and exclusive categories.
33 (Albi, ne doleas plus nimio memor / immitis Glycerae, do not, O Albius, mourn more than is fitting, in memory of harsh Glycera) a malicious Venus delights in her power over individuals (sic visum Veneri, cui placet impares / formas atque animos sub iuga aenea / saevo mittere cum ioco, this is Venus's vision, whose pleasure it is in savage enjoyment to bind together under her bronze yoke, bodies and minds that do not fit, 1.
Memor ergo precum, dilecte, tuarum, institui exiguam sparsi tibi mittere partem carminis, exacte percurrens otia vite.
as a reference to the Holy Spirit: 'Ignem veni mittere in terram, et quid volo nisi ut ardeat?
La conjuratio del rito del exorcismo es la siguiente: 'Adiuro te, serpens antique, per iudicem vivorum et mortuorum, per factorem mundi, qui habet potestatem mittere te in gehennam, ut ab hac domo festinus discedas.
Urbano editam; et ut ad hoc possitis fratres Ordinis vestri mittere, et Fratribus ipsis ut missi taliter ad ea possint accedere, licentiam specialem.
The "raise" part is from mittere, send, which of course is related to mission, the errand in the wilderness.
For reference to the work and to Leone's relations with Pico della Mirandola, see Lusitanus, 78-79: "Philosophiae namque ut obiter hoc dicam apud se librum justae magnitudinis, quem avus suus composuerat, reservatum habebat, cui de coeli harmonia titulus erat, non nisi longobardicis literis inscriptus, et quem bonus ille Leo, divini Mirandulensis Pici precibus composuerat, ut cx eius prooemio elicitur, quem librum ego non semel percurri, et legi, et ni mors immnatura nepoti huic ita praevenisset, eum brevi in lucem mittere decreveramus, est sane opus hoc doctissimum, in quo, bonus ille Leo, quantum in philosophia valebat, satis indicaverat, scholastico tamen stilo inscriptum.
Et, ne repente nimis expauesceret, Ricardum se esse testabatur qui aduenerat, edicens: `Tu sententiam tuam infernalibus, utrum eam suis an suas tuis preponerent, per me mittere hac nocte tractasti: sed te minime lateat apud Platonem et Aristotelem eorumque socios non agi de sententia sed tantum quid sit non [recte tua] pena.