Mentioned in ?
References in periodicals archive ?
Laura: O, ignosce mi, bella Ariadna, nunc me paenitet facti.
Whereas Horace chooses to blunt Lucilius's teeth, Juvenal dons Lucilius's helmet, but always aware of the shifting limitations on satire: tecum prius ergo voluta / haec animo ante tubas: galeatum sero duelli / paenitet (So turn all this over in your mind before the trumpets sound.
non affictus et maerens; quantum corpore sit beatior animus; laetandum esse potius quam dolendum; mortem tamquam summum praemium; Nec me gestorum paenitet aut grauis flagitiis recordatio stringit, uel cum in umbram et angustias amendarer, uel post principatum susceptum, animum tamquam a cognatione caelitum defluentem, immaculatum (ut existimo) consertanti; merui clarum ex mundo digressum; ecc.
Dixi quidem hoc; verumtamen paenitet me sic illic nominasse fortunam, cum videam homines habere in pessima consuetudine, ubi dici debet: hoc Deus voluit, dicere: hoc voluit fortuna.
SINTAXE--Expressoes impessoais do tipo me paenitet, me piget tendiam, desde o inicio da literatura latina, a ser suplantadas pelas construcoes pessoais paeniteo (na Idade Media, me paeniteo), pigeo.