admonere

Mentioned in ?
References in periodicals archive ?
71Quo transmisso, debui ualde qualiter uobis uiuendum esset admonere, sed locutionem supprimo, quia uerba moribus anteitis.
Admonere voluimus, non mordere : prodesse, non laedere : consulere moribus hominum, non officere.
In his answer to Dorp, as in his preface to More, Erasmus disavows any aggressive intentions in the Maria: "Admonere voluimus, non mordere." He even goes so far as to say that he would rather praise the undeserving than blame the meritorious.
En la recapitulacion de toda la obra Origenes establece mas claramente esta distincion, ya que solo despues de haber sintetizado su concepcion de la Trinidad se plantea la cuestion de la creacion a traves del Hijo: "His igitur nobis de Trinitatis ratione breviter repetitis, consequens est etiam illud pariter admonere, quod per filium creata dicuntur omnia" (Peri archon W, 4, 3, 80-82 [S.Chr.
111 Op., 1: 965: "In quibus (ut arbitror) verbis, non id solum saplens ille significat nihil in rebus divinis audendum nisi quatenus ipsa Dei lux illinc afflatis mentibus patefecerit, sed etiam admonere videtur, ne sine huius manifestae lucis comparatione ad occultam divinorum lucem vel percipiendum vel declarandam proficiscamur." In a letter to Niccolb degli Albizzi (Op.
En todos los giros los verbos utilizados transmiten la idea de "advertir de algo" (admonere, cauere, monere, premonere), a veces matizada semanticamente por adverbios: attente, ualde diligenter.