dimittere

References in periodicals archive ?
Sin embargo, si de parte de quien la acepta es voluntaria, una vez que la ha aceptado y ha prometido observarla (si quis ex propria voluntate semel admiserit et promiserit deinceps tenendum), esta se convierte en necesaria para el (profecto in necessarium sibi ipse convertit) y no es ya mas libre de no observar aquello de lo que era perfectamente libre de no aceptar (nec iam liberum habet dimittere, quod ante tamen non suscipere liberum habuit), de suerte que lo que ha comenzado por una acto de su voluntad, debera continuarlo por el hecho de la necesidad (ideoque quod ex voluntate suscepit ex necessitate tenebit), puesto que es absolutamente necesario que "cumpla los votos que sus labios han pronunciado" [Ps.
Ambo inter nos coniungamus, ut per totum mundum iussum sequamur Isaiae: solvere fasciculos deprimentes et dimittere eos qui confracti sunt liberos.
Tanquam hoc diceret Apostolis suis: Non vultis me dimittere (quomodo unusquisque non vult dimittere amicum suum, tanquam dicens: Esto nobiscum aliquantum, refrigeratur anima nostra quando te videmus); sed melius est ut istam carnem non videatis, et divinitatem cogitetis.
Rogamus uos, igitur, primo Dei intuitu, cuius negocium agitur, secundo, naturalis amoris motu quem ad nostram habetis personam, quod in tribus nobis uestro consilio et adiutorio succurratis: primo, petimus per uos iuuari, ut, omnibus quibuscumque et inter quoscumque sedatis seditionibus, terram nostram in tranquilla pace possimus dimittere, qui nitimur adquirere alienas; secundo, petimus per uestrum consilium et adiutorium in isto negocio dirigi et foueri; tercio, petimus necessarium subsidium ut, dante Deo, uobiscum pariter de barbaris illis optata uictoria gaudeamus.
4) El verbo dimittere quiere decir "enviar, dejar ir, abandonar,", tal como lo hemos traducido unas lineas mas abajo.
LICEAT DIMITTERE AB ARMIS INCOLVMEMASCANIVM, LICEAT SVPERESSE NEPOTEM: plurimum, inquit, arbitrabor me meruisse de patre, si supersit innocens nepos, si ei Rutulorum arma contingat euadere.
Capta itaque persona, Archivio meo in sequestrum deducto, nihil aliud Procuratori Fiscali restabat in votis, nisi ut sub Custodia Regia Prorex Vester me ad Regna Castellae destinaret, et res a tenuissimo filo pendere visa est, licet ego sacco, et perula prompte instructus, si cum Monachis et Ciconeis meis, ut quidam Abbas Clarevallensis, occasione conveniendi utriusque Cleri, importuno Mediolanensi Archiepiscopo obsequebatur, si cum Mappis, et Manuscriptis meis cum Byante venissem, omnia mea mecum portare satis superque gloriatus fuissem, at sine archivio, nudus, et crudus in conspectum Celsitudinis Vestrae apparere, dilectam sponsam Sapientiam Characterum, et Hieroglyphicorum tristissimo divortio retro dimittere, nulla patientia sinebat, alta doloris vis minime patiebatur.
Ideo nullus debet vindictam sibi querere, sed illa disposicioni diuine dimittere.
Difficile dictu est, quoties superati ac supplices regi se dediderunt, imperata facturos polliciti sunt, obsides qui imperabantur absque dilatione dederunt, legatos qui mittebantur susceperunt, aliquoties ita domiti et emolliti, ut etiam culture daemonum dimittere et Christianae religioni se subdere velle promitterent.
Patet quod iam, postquam ibi facta est conversio multorum barbarorum, nec expediret nec liceret principi omnino dimittere administrationem illarum provinciarum.
Aqui concusare substituiu accusare, assim como escreveu aggregare por congregare, comperire por reperire, incumbere por occumbere, omittere por dimittere, proiectus por subiectus.