Mentioned in ?
References in periodicals archive ?
Throughout the commentary the verb supponere occurs more than a hundred times.
Nam quod postulas, nullis posses precibus vel laboribus impetrare; firmum etenim est et totius meae mentis propositum Veneris me nunquam supponere servituti nec amantium me poenis subiicere.
33] Scotus argues that the Word, which subsists in Jesus's human nature as its supposit (from supponere, "to place under"), is formally man and that both the names "god" and "man," being common to several persons, are "ordered denominatively [ordinatur denominative]" in any one of them.
According to Wodeham, subject expressions formed from the nominalization of sentences can supposit for complexe significabilia: "'homo esse animal' potest supponere et sumi pro isto dicto propositionis .
in quolibet nomine duo est considerare: scilicet id a quo imponitur nomen, quod dicitur qualitas nominis; et id cui imponitur nomen, quod dicitur substantia nominis: et nomen, proprie loquendo, dicitur significare formam sive qualitatem a qua imponitur nomen; dicitur vero supponere pro eo cui imponitur"; In 3Sententia, d.
11) "Aliter accipitur `signum' pro illo, quod aliquid facit in cognitionem venire et natum est pro illo supponere vel tall addi in propositione, cuiusmodi sunt syncategoremata et verba et illae parses orationis, quae finitam significationem non habent, vel quod natum est componi ex talibus, cuiusmodi est oratio"; SL, c.